(ویدیو) این بیت شعر، وقتی با صدای باران نیکراه میاد، دیگه شعر نیست…یادآوریِ یه جای خالیه که هیچ‌وقت پر نمی‌شه/ ماها عادت داریم خسته کنیم آدم هارو...

منم آن شهری که از یادش رفته کسی را ندارد
دلش می خواهد برقصد سر مست ولی نا ندارد
●▬▬▬๑۩❖❖۩๑▬▬▬●
دارد کابوس رفتن مرا این تنها بودن مرا
شکنجه میدهد ولی نمی کشد
●▬▬▬๑۩❖❖۩๑▬▬▬●
من از شب های بی پنجره آواز بی خاطره
شکنجه میشوم شکنجه میشوم
●▬▬▬๑۩❖❖۩๑▬▬▬●
منم آن شهری که یادش رفته کسی را ندارد
دلش می خواهد برقصد سر مست ولی نا ندارد
●▬▬▬๑۩❖❖۩๑▬▬▬●
دلم را شکستند به دور از نظرها
درختم که رفتم به جشن تبرها
●▬▬▬๑۩❖❖۩๑▬▬▬●
دارد کابوس رفتن مرا این تنها بودن مرا
شکنجه میدهد ولی نمی کشد
●▬▬▬๑۩❖❖۩๑▬▬▬●
من از شب های بی پنجره آواز بی خاطره
شکنجه میشوم شکنجه میشوم