چه شد که خسروی آواز ایران این شعر هوشنگ ابتهاج را جاودانه کرد؟ صدایی که روحت را به دنیایی بی‌کران می‌برد + فیلم

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر سوفیانیوز، موسیقی اصیل ایرانی همواره محلی برای پناه بردن از دردها و مرهمی بر زخم‌های مشترک بوده است. اما در میان تمامی تصنیف‌ها و آوازها، لحظاتی وجود دارند که مرز میان هنر و زندگی از بین می‌رود. یکی از این لحظات ماندگار، زمانی بود که استاد محمدرضا شجریان با تحریرهایی آکنده از حسرت، این بیت از هوشنگ ابتهاج (سایه) را به آغوش موسیقی سپرد:

این آواز، یک اجرای معمولی نبود. ترکیب شعر تلخ و واقع‌گرایانه ابتهاج با طنین صدای شجریان، گویی زبانی شد برای بیان تمام نگفته‌ها و بی‌مهری‌هایی که انسان‌ها در طول زمان تجربه می‌کنند. نگاه استاد شجریان هنگام ادای این کلمات و فرودهای استادانه صدای او، نشان از دردی عمیق داشت که نه تنها از حنجره او، بلکه از اعماق وجود جامعه برمی‌خواست.

سایه و شجریان هر دو از معماران فرهنگ متأخر ایران بودند؛ اولی با واژه‌هایش رنج انسان را تصویر می‌کرد و دیگری با نوایش به این واژه‌ها روح می‌بخشید. شنیدن این قطعه، مرور دوباره معنای «معرفت» و «مردمی» در دنیایی است که گاهی سخت بی‌رحم می‌شود. شاید به همین دلیل است که حتی با گذشت سال‌ها، هر بار که این تکه از آواز پخش می‌شود، شنونده را در جایش میخکوب می‌کند.