جانسوزترین و بینظیرترین شعر هوشنگ ابتهاج با آواز پر از بغض پدر موسیقی ایران، استاد شجریان/ مرغ شبخوان که با دلم میخواند رفت و این آشیانه خالی ماند+ ویدئو
سوفیانیوز: با شنیدن شعری از هوشنگ ابتهاج، فضایی آکنده از لطافت واژهها و عمق اندیشه گشوده میشود؛ جایی که صدای شاعر با انعکاسِ درونیترین احساسات انسان در هم میآمیزد و شنونده را به دنیایی از تأمل، شکیبایی و زیبایی ناب ایرانی میبرد.
به گزارش سرویس چند رسانه پایگاه خبری سوفیانیوز، امیر هوشنگ ابتهاج (6 اسفندِ 1306 – 19 مردادِ 1401)، متخلّص به ه. ا. سایه، شاعر و پژوهشگرِ ایرانی بود. به اعتقاد بسیاری از نویسندگان و شاعران او را بزرگترین غزلسرای معاصر مینامند. او نخستین کتابش به نام نخستین نغمهها را در سال 1325 منتشر کرد. از آثار دیگر او میتوان به تصنیف تو ای پری کجایی، سپیده، به یاد عارف و غزلهای در کوچهسار شب، حصار و ارغوان اشاره کرد. او در رادیو از 1350 تا 1357 سرپرست برنامهٔ گلها و نیز پایهگذار برنامهٔ موسیقایی گلچین هفته بود.
مرغ شبخوان که با دلم میخواند
رفت و این آشیانه خالی ماند
آهوان گم شدند در شب دشت
آه از آن رفتگان بی برگشت