نوستالژی امروز/ دلتنگ مسافرت رفتنامون با پیکانم…/ روزهایی که دلهامون خوش بود و خندههامون واقعی+ ویدئو
سوفیانیوز: نوستالژی، خاطرهانگیز یا یادمانه یا دریغ نگاشت را میتوان به احساس درونی تلخ و شیرین به اشیا، اشخاص و موقعیتهای گذشته تفسیر کرد. گاهی هم نوستالژی دلتنگی شدید برای زادگاه است.
به گزارش سرویس چند رسانه سوفیا نیوز، دلتنگ مسافرت رفتنامون با پیکانم… چند تا خانواده، یه ماشین، راههای طولانی، گرما و سختی…اما دلهامون خوش بود و خندههامون واقعی. کاشکی بشه یه بار دیگه برگردیم به همون روزا.
دهه 60 برای خیلیها یادآور روزهای ساده و بیدغدغه کودکی و نوجوانی است. تلویزیونهای سیاهوسفید، برنامههای محبوب کودکانه و سریالهای مهیج، جمع خانوادهها را پای جعبه جادویی جمع میکرد. وقتی ساعت پنج عصر زنگ میخورد، بچهها دوچرخههایشان را برمیداشتند و خیابانها پر از خنده و بازی میشد. آن زمانها خبری از اینترنت و گوشیهای هوشمند نبود و بازیها و سرگرمیها بیشتر بیرونی و جمعی بودند.
یادآوری صدای زنگ تلفنهای دکمهای و کارتهای تلفن قدیمی هم حس نوستالژیک زیادی دارد. تماس با دوستان یا خانواده، نیاز به کمی برنامهریزی و صبر داشت و همین باعث میشد ارزش ارتباطها بیشتر حس شود. روزنامهها و مجلات، منبع اصلی خبر و سرگرمی بودند و هر شمارهشان با هیجان انتظار کشیده میشد. بسیاری از ما هنوز بوی دفتر و کتابهای قدیمی مدرسه را به یاد داریم، همان بویی که با گذر زمان هیچوقت فراموش نمیشود.
غذاهای خیابانی و بازارهای محلی هم بخشی از خاطرات شیرین دهه 60 هستند. از بلال داغ و فالودههای تابستانی گرفته تا قهوهخانههای محله که محل گپ و گفت بزرگترها بود، همه چیز حس و حال خاص خودش را داشت. مردم بیشتر به هم نزدیک بودند و لحظههای سادهای مثل خرید نان از نانوایی یا قدم زدن در کوچهها، تبدیل به خاطرات ماندگار میشدند.