(ویدئو) قدیما وقتی دل بزرگ‌ترها می‌گرفت، این آهنگ رو می‌ذاشتن: از اوج آسمان‌ها با صدای جاودانه علیرضا افتخاری

به گزارش سرویس چندرسانه‌ای پایگاه خبری سوفیانیوز، تصنیف «از اوج آسمان‌ها» یکی از ماندگارترین آثار استاد علیرضا افتخاری است که در آلبوم نیلوفرانه 2 با آهنگسازی عباس خوشدل و شعری عمیق از زنده‌یاد قیصر امین‌پور خلق شد. این تصنیف با صدای گرم و آسمانی افتخاری، حس پرواز روح از قفس تن و دل‌تنگی برای رهایی را به زیبایی منتقل می‌کند. بیت آغازین «از اوج آسمان‌ها یک شب مرا صدا کن / یا یک نفس دلم را از این قفس رها کن» نه تنها ملودی‌ای دلنشین دارد، بلکه عمقی عرفانی و عاشقانه را در خود نهفته که شنونده را به سفری درونی می‌برد؛ جایی که دل شکسته و وامانده از قافله‌ی روزگار، منتظر یک ندای الهی یا یارانه است.

این اثر در خاطره‌ی بسیاری از ایرانی‌ها حک شده؛ همان آهنگی که در کودکی، وقتی بزرگ‌ترها دل‌شان می‌گرفت و غمی پنهان بر چهره‌شان می‌نشست، آن را پخش می‌کردند و گاهی اشک می‌ریختند. صدای استاد افتخاری در این تصنیف، چون نجوایی از عمق جان برمی‌خیزد و با فرودهای احساسی‌اش، بار سنگین فاصله‌ها، تنهایی و گله از بیابان بی‌انتهای زندگی را بر دوش شنونده می‌گذارد. شعر قیصر با تصاویر قفس، بی‌کران‌ها، چراغ راه و ساحل غم، چنان با موسیقی درهم‌آمیخته که هر بار شنیدنش، نوستالژی دوران کودکی و آن لحظات خانوادگی را زنده می‌کند و دل را به لرزه درمی‌آورد.

«از اوج آسمان‌ها» فراتر از یک تصنیف معمولی، نمادی از جست‌وجوی رهایی و بازگشت به اصل خویش است. در روزگاری که دل‌ها اغلب در قفس روزمرگی اسیرند، این اثر یادآوری می‌کند که هنوز می‌توان با یک نفس عمیق یا یک صدا از اوج، پر گشود و به بی‌کران‌ها رسید. صدای ملکوتی علیرضا افتخاری در این قطعه، نه تنها گوش را نوازش می‌دهد، بلکه جان را به پرواز درمی‌آورد و اثبات می‌کند که موسیقی سنتی ایرانی، هنوز هم قادر است اشک را جاری کند، دل را آرام بخشد و روح را به سوی آسمان‌ها ببرد.