تصنیف خیام از همایون شجریان، صدایی که غم جهان را از یادت می‌برد/ ای دوست غم جهان بیهوده مخور

من هیچ ندانم که مرا آنکه سرشت
از اهل بهشت کرد و یا دوزخ زشت
جامی و بتی و بربطی بر لب کشت
این هر سه مرا نقد و تو را نسیه بهشت

ای دوست غم جهان بیهوده مخور
بیهوده غم جهان فرسوده مخور
چون بوده گذشت و نیست نابوده پدید
خوش باش و غم بوده و نابوده مخور

این کوزه چو من عاشق زاری بوده است
در بند سر زلف نگاری بوده است
این دسته که بر گردن او می‌بینی
دستی است که بر گردن یاری بوده است