تنها باری که استاد شهریار آواز خواند! / کری‌خوانی تاریخی برای محمدرضا شجریان + ویدئو

به گزارش سرویس چندرسانه‌ای پایگاه خبری سوفیانیوز، گاهی اوقات تاریخ در یک اتاق کوچک و میان چند بیت شعر و مضراب ساز ورق می‌خورد. اسفندماه سال 1355، یکی از همان لحظات ناب و تکرارنشدنی در تاریخ هنر و موسیقی ایران است؛ روزی که هوشنگ ابتهاج (سایه)، محمدرضا شجریان و محمدرضا لطفی به دیدار استاد شهریار، شاعر پرآوازه معاصر رفتند.

به تازگی ویدیویی نایاب و تکان‌دهنده از این نشست خصوصی منتشر شده که توجه بسیاری از علاقه‌مندان به فرهنگ و هنر ایران را به خود جلب کرده است. این فایل صوتی و تصویری بجا مانده از آن دوران، نه تنها یک سند تاریخی است، بلکه نشان‌دهنده روابط عمیق، صمیمی و سرشار از طنز و رندی میان غول‌های ادبیات و موسیقی سنتی ایران است.

«اگر صدا داشتم دکانتو تخته می‌کردم!»

استاد شهریار که خود در جوانی دستی بر آتش موسیقی داشت و سه‌تار می‌نواخت، در بخشی از این دیدار و پس از شنیدن زمزمه‌های اولیه، رو به محمدرضا شجریان کرده و با همان لحن شیرین و شوخ‌طبعی منحصر‌به‌فرد خود می‌گوید: «صدا اگه داشتم، دکانتو تخته می‌کردم!»؛ جمله‌ای رندانه که با خنده بلند و صمیمی حاضران در اتاق، به ویژه هوشنگ ابتهاج و شجریان همراه می‌شود.

در ادامه این محفل خلاقانه و بی‌نظیر، استاد محمدرضا لطفی با زخمه‌های جادویی ساز خود، فضای اتاق را دگرگون می‌کند و محمدرضا شجریان در اوج جوانی و پختگی، آوازی در دستگاه شور بر روی غزل ناب شهریار زمزمه می‌کند؛ آوازی که هوشنگ ابتهاج بعدها درباره آن گفت: «چه عیشی می‌کرد شهریار در این دیدار! به به و چه چه از دهانش نمی‌افتاد و اصلاً فکر نمی‌کرد چنین ساز و آوازی بشنود.»

تنها تجربه آوازخوانی ثبت شده از شهریار

این ویدئو از آن جهت اهمیت میلیونی و فوق‌العاده‌ای دارد که یکی از معدود دفعاتی است که صدای آوازخوانی خود استاد شهریار در کنار اساتید بزرگ موسیقی ایران ثبت و ضبط شده است. شهریار در این فیلم با لحنی سوزناک بیت معروف زیر را زمزمه می‌کند:

فلک دوتا شده بیند که من بدین تن لاغر چگونه بار امانت نهاده‌اند به دوشم...

این ویدیوی گران‌بها، نقبی است به روزگاری که هنر در اصیل‌ترین شکل خود و در فضایی مملو از احترام و صمیمیت جریان داشت.