روایت آرزوهای جامانده در ایستگاه زندگی؛ شعرخوانی متفاوت باران نیکراه و علی ضیا که دل‌ها را لرزاند + ویدئو

به گزارش سرویس پایگاه خبری سوفیانیوز، مفهوم کلی این شعر این است که همیشه داشتنِ همه‌چیز باعث خوشبختی و رشد انسان نمی‌شود. گاهی کمبودها، آرزوهای برآورده‌نشده و چیزهایی که به آن‌ها نرسیده‌ایم، باعث می‌شوند بیشتر فکر کنیم، تلاش کنیم و برای ساختن آینده انگیزه داشته باشیم.

شاعر می‌گوید با وجود اینکه به بسیاری از خواسته‌هایش نرسیده، ناامید نیست و همچنان امید و انگیزهٔ خلق کردن و ادامه دادن را در خود حفظ کرده است. او باور دارد که انسان معمولاً ارزش چیزها را زمانی بهتر درک می‌کند که آن‌ها را نداشته باشد یا از آن‌ها دور باشد.

در مجموع، این شعر می‌خواهد بگوید که نداشتن و نرسیدن همیشه بد نیست؛ گاهی همین کمبودها باعث شکل‌گیری عشق، امید، تفکر، خلاقیت و حرکت به سوی هدف‌های بزرگ‌تر می‌شوند. به همین دلیل شاعر از نداشته‌هایش ناراضی نیست و آن‌ها را بخشی از مسیر رشد و شناخت خود می‌داند.

باران نیکراه در برنامه علی ضیا با احساس فوق‌العاده‌ای این شعر را خوانده و خیلی‌ها را تحت تأثیر قرار داده است. این شعر سروده یاسر قنبرلو است.