تاوان وحشتناک تعرض به زن جوان؛ شهاب حسینی در دفاع از دخترخالهاش عدالت را به شیوه خود اجرا کرد!
سوفیانیوز: محمدمهدی خدارحمی، نویسنده فیلم سینمایی «بیدار»، با اشاره به شکلگیری ایده این فیلم از یک واقعه واقعی، از تلاش برای فاصله گرفتن از الگوهای متداول روایت در سینمای ایران میگوید؛ اثری که با تقدم غافلگیری بر تعلیق در نیمه نخست و آشکارسازی تدریجی رازها در ادامه، میکوشد مخاطب را نهفقط درگیر سرنوشت شخصیتها، بلکه در موقعیت کشف قرار دهد.
به گزارش سرویس چندرسانهای پایگاه خبری سوفیانیوز، فیلم سینمایی «بیدار» به کارگردانی حسین امیری دوماری و تهیهکنندگی حسین امیری دوماری و علی مردانه، محصول سال 1405 سینمای ایران است. فیلمنامه این اثر را محمدمهدی خدارحمی و حسین فخاری نوشتهاند و شهاب حسینی، محمدرضا فروتن، آناهیتا افشار، پانتهآ پناهیها، بهناز جعفری و ناصر هاشمی از بازیگران آن هستند. محمد خمیسآبادی مدیر فیلمبرداری، پویان شعلهور تدوینگر و سروش انتظامی آهنگساز فیلم است. پخش «بیدار» را شرکت خانه فیلم برعهده دارد و اکران آن از 22 مهر 1405 آغاز شده است.
«بیدار» داستان سماء (آناهیتا افشار) را روایت میکند؛ زنی که مورد تعرض یا تجاوز قرار گرفته و در تلاش است بفهمد چه کسی پشت ماجراهای وحشتناک زندگیاش است. اما آنچه در میانه راه کشف میشود، این است که عطا (محمدرضا فروتن)، مردی که به او نزدیک شده، خود طراح این ماجراها بوده تا سماء را به سمت خودش سوق دهد؛ نقابی از حمایت و علاقه که زیر آن، خشونتی برنامهریزیشده پنهان است. این ایده مرکزی، بهراستی قابل بحث و حتی تکاندهنده است: مردی که نمیتواند زنی را با خواست و اراده خود به دست بیاورد، شرایطی میسازد که او راه دیگری جز پناه بردن به او نداشته باشد. «بیدار» در سطح مفهوم، حرف مهمی میزند؛ اما مشکل اینجاست که در اجرا، بیش از آنکه به پیامدهای انسانی این خشونت بپردازد، درگیر مکانیسم خودِ نقشه و تعلیق ناشی از آن میشود.
بازیگران، نقطه قوت اصلی فیلم هستند. ترکیب شهاب حسینی و محمدرضا فروتن در یک قاب، بهخودیخود کنجکاویبرانگیز است و فیلم تا حد زیادی بر همین مدار میایستد. فروتن در نقش عطا، مردی را میسازد که مرز میان محبت و سلطهگریاش همیشه مبهم است؛ لبخندی که گاهی گرم است و گاهی شبیه تهدید. حسینی در نقش یوسف، پسرخالهای که در گذشته خواستگار سماء بوده و حالا در مقام یاور وارد میشود، حضوری آرام و حسابشده دارد، هرچند شخصیتش بیش از حد در خدمت پیشبرد روایت باقی میماند و فرصت نمییابد لایههای مستقلی پیدا کند. آناهیتا افشار اما دشوارترین نقش را بر دوش دارد: زنی که باید هم قربانی باشد، هم در حال کشف حقیقت، و هم در آستانه انتقام. او در لحظات سکوت و فروپاشی درونی، بازیگری توانمند نشان میدهد، اما فیلمنامه چنان با شتاب او را از یک وضعیت به وضعیت بعدی میبرد که مخاطب فرصت نمیکند تحول او را باور کند. این نکتهای است که باید بر آن تأکید کرد: «بیدار» بیشتر از آنکه بخواهد وضعیت یک انسان آسیبدیده را بشناسد، عجله دارد داستانش را به مرحله بعد برساند.
به نظر شما آیا انتقام سماء از مردی که با نقاب عشق و حمایت، زندگی او را به جهنم تبدیل کرد، میتواند مرهمی بر زخمهایش باشد؟