(ویدئو) آخرین باری که از چیزی یا کسی دل کندی چه حسی داشتی؟ حالا با صدای دکتر کاکاوند زندهش کن
سوفیانیوز: این غزل عاشقانه و پراحساس وحشی بافقی، یکی از زیباترین نمونههای شعر فارسی در بیان قطع امید، دلکندن قاطع و پرواز بیبازگشت دل است.
به گزارش سرویس چندرسانهای پایگاه خبری سوفیانیوز، بیت آغازین «ما چون ز دری پای کشیدیم، کشیدیم / امید ز هر کس که بریدیم، بریدیم» همچون تیغی بر دل مینشیند و با تکرار واژهها، عمق جدایی و استواری عاشقِ رهاشده را نشان میدهد. دکتر رشید کاکاوند با صدای آرام، پراحساس و تأثیرگذار خود، جان تازهای به این کلمات میبخشد؛ طوری که هر بیت انگار مستقیم با روح شنونده سخن میگوید و درد و غرور عاشقانه را همزمان منتقل میکند.
در این اجرا، صدای دلنشین دکتر کاکاوند همراه با موسیقی ملایم و سنتی، فضایی عمیق و تأملبرانگیز ایجاد کرده است. از تصویر کبوتر دلی که دیگر برنمیگردد («دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند / از گوشهٔ بامی که پریدیم، پریدیم») تا بیت پایانی که با طعنهای زیبا میگوید «وحشی سبب دوری و این قسم سخنها / آن نیست که ما هم نشنیدیم، شنیدیم»، همهچیز به گونهای چیده شده که شنونده را به درون دنیای عاطفی شاعر میبرد. این قطعه برای لحظات تنهایی، تأمل و حتی التیام زخمهای عاطفی بسیار مناسب است.
اگر به دنبال اثری هستید که هم شعر کلاسیک ناب فارسی را عرضه کند و هم با خوانشی مدرن و احساسی همراه باشد، این اجرا از غزل معروف وحشی بافقی با صدای دکتر کاکاوند، یکی از بهترین انتخابهاست. بگذارید این صدا و این کلمات، شما را با خود به سفری در عمق دل ببرد...