دکلمه جگرسوز حسین پناهی در وصف زندگان، صدایی از جنس درد / کلماتی که روح را نوازش می‌دهد

در وصف زندگان!
> «چه مهمانان بی‌دردسری هستند مردگان
نه به دستی ظرفی را چرک می‌کنند
نه به حرفی دلی را آلوده
تنها به شمعی قانع‌اند
و اندکی سکوت…»
در این سطرهای کوتاه، پناهی مرگ را نه هراسی تاریک، بلکه آینه‌ای برای زندگی می‌بیند.
او نشان می‌دهد که رفتگان، بر خلاف زندگان، چیزی نمی‌طلبند؛ نه رنجی می‌افزایند و نه دل‌آشوبی می‌آورند.
حضورشان سبک است، خاموش است، اما معنایی سنگین دارد: سکوتی که ما را به تأمل درباره هیاهوی بیهوده‌ٔ روزمره دعوت می‌کند.
پناهی یادآوری می‌کند که گاهی آرام‌ترین حضورها، آن‌هایی‌اند که دیگر نیستند؛ و همین نبودن، گاهی بیش از بودن، حرف می‌زند.