(ویدئو) روایت سوزناک رشید کاکاوند از عشقی که هم می‌کشد و هم زنده می‌کند؛ از سعدی تا فروغ /کاش که در قیامتش، بار دگر بدیدمی کانچه گناه او بود، من بکشم غرامتش ...

به گزارش سرویس چندرسانه‌ای پایگاه خبری سوفیانیوز، در این ویدئو، دکتر رشید کاکاوند با لحن گرم و همیشگی خود، سطرهای درخشان و ماندگار «پری کوچک غمگینی که شب از یک بوسه می‌میرد و سحرگاه از یک بوسه به دنیا خواهد آمد» از شعر «تولدی دیگر» فروغ فرخزاد را زمزمه می‌کند. او سپس با ظرافتِ یک ادیب، این مفهومِ عاشقانه و چرخه حیات و ممات بر اثر عشق را به غزلی از سعدی پیوند می‌زند و بیتی را می‌خواند که در آن، عاشق آرزو می‌کند بار دیگر معشوق را ببیند تا تمام گناهان او را به جان بخرد. کاکاوند با این تطبیق، نشان می‌دهد که چطور مفهوم فنا شدن در عشق و حیات دوباره یافتن، از ادبیات کلاسیک ما تا شعر مدرن فروغ، ریشه‌ای عمیق و مشترک دارد.

این ویدئو فراتر از یک شعرخوانی ساده، به نوعی پل زدن میان دو دنیای متفاوت شعری است. کاکاوند با هوشمندی دست روی نقطه‌ای می‌گذارد که در آن، عصیان و احساساتِ عریانِ فروغ فرخزاد با رندی و ایجازِ سعدی شیرازی تلاقی پیدا می‌کند. تحلیل او به ما یادآوری می‌کند که «بوسه» در شعر فروغ تنها یک کنش فیزیکی نیست، بلکه نمادی از تولد و مرگ مدام است؛ مفهومی که سعدی نیز قرن‌ها پیش با بیانی دیگر در پی آن بود. تماشای این لحظات برای هر علاقه‌مند به ادبیات، فرصتی است تا شکوهِ عشق را در آینه زمان ببیند و متوجه شود که درد و لذتِ عاشقی، زبانی فراجناحی و فرازمانی دارد.