کد خبر: 26956
یکشنبه 20 اردیبهشت 1405 - 08:47
یکشنبه 20 اردیبهشت 1405 - 08:47

(ویدئو) فریاد بی‌صدای یک معلم پیشکسوت؛ روایت متین ستوده از مادری که در سوگ کلاس درس میناب ذوب شد!

سوفیانیوز: متین ستوده، بازیگر محبوب، در گفتگویی تکان‌دهنده از حال و هوای این روزهای مادر معلمش پس از فاجعه حمله به مدرسه شجره طیبه میناب پرده برداشت. او با اشاره به 35 سال سابقه معلمی مادرش، از "خون گریه کردن" وی در سوگ دانش‌آموزان و همکارانش گفت. این روایت تلخ، ابعاد جدیدی از عمق این فاجعه انسانی را به تصویر می‌کشد.

به گزارش سرویس چندرسانه‌ای پایگاه خبری سوفیانیوز، در پی فاجعه هولناک و غیرانسانی حمله نظامی آمریکا و اسرائیل تروریست به مدرسه «شجره طیبه» در میناب، موجی از خشم و اندوه جامعه را فرا گرفته است. اما در این میان، روایت متین ستوده، هنرمند شناخته شده کشورمان، از واکنش مادرش به این واقعه، ابعاد عمیق‌تر و انسانی‌تری از این فاجعه را نمایان ساخت.

ستوده با چهره‌ای برافروخته و صدایی لرزان، از زنی سخن می‌گوید که 35 سال از عمر خود را در گچ و تخته و کلاس درس سپری کرده است. مادر او، معلمی بازنشسته که سال‌ها الفبای عشق و مهربانی را به کودکان آموخته، حالا در سوگ دانش‌آموزانی نشسته که هرگز آن‌ها را ندیده، اما داغشان را با تمام وجود حس کرده است.

35 سال خاطره، زیر آوار خشونت

متین ستوده در این باره می‌گوید: «مادرم یک معلم است؛ او با تک‌تک دانش‌آموزانش زندگی کرده. وقتی خبر حمله به مدرسه شجره طیبه را شنید، انگار تمام آن 35 سال سابقه خدمت، پیش چشمش ویران شد. او برای آن بچه‌ها و معلمانشان خون گریه می‌کرد.»

این بازیگر سینما و تلویزیون معتقد است که برای یک معلم، مدرسه خانه‌ای امن است و دانش‌آموز، فرزند. حمله به این حریم، نه تنها یک جنایت جنگی، بلکه حمله به روح بشریت و آینده یک سرزمین است.

فاجعه‌ای که فراموش نخواهد شد

عظمت فاجعه میناب به قدری است که حتی کسانی که فرسنگ‌ها با محل حادثه فاصله دارند، سنگینی این داغ را حس می‌کنند. روایت ستوده نشان داد که درد یک معلم، دردی فراجناحی و انسانی است. مادری که سال‌ها برای ساختن آینده جنگیده، حالا شاهد است که چگونه در یک چشم برهم زدن، کلاس‌های درس به خاک و خون کشیده می‌شوند.

ساعدنیوز، ضمن همدردی با خانواده‌های داغدار فاجعه میناب، یادآور می‌شود که سکوت در برابر چنین جنایاتی، لکه‌ی ننگی بر پیشانی مدعیان حقوق بشر خواهد بود. کلاس‌های درس باید پناهگاه باشند، نه هدف نظامی!