رفوزه شدن مریلا زارعی در نقش یک زن انتقامجو و قاتل؛ نه خشم باورپذیر است، نه مظلومیت!
سوفیانیوز: انتقادهای مسعود فراستی از سریال «کوری» این بار متوجه بازی مریلا زارعی شده است؛ بازیای که به اعتقاد او نتوانسته بار روانی و دراماتیک شخصیت اصلی را به دوش بکشد.
به گزارش سرویس چندرسانهای پایگاه خبری سوفیانیوز، در نقد مسعود فراستی، مسئله فقط «بد بازی کردن» نیست؛ مشکل اصلی به باور او، فاصله میان بازیگر و شخصیت است. مریلا زارعی در «کوری» باید زنی را بازی کند که گذشتهای پرتنش، انگیزههای انتقامی و موقعیتی پیچیده در روایت دارد؛ اما فراستی معتقد است بازی او نتوانسته این پیچیدگی را به تماشاگر منتقل کند.
از این زاویه، حتی تغییر مسیری که فیلمنامه برای شخصیت طراحی کرده نیز به نتیجه مطلوب نمیرسد. زنی که در ابتدا با وجهی انتقامجو و حتی خاکستری معرفی میشود، قرار است در ادامه تا حدی در جایگاه یک زن آسیبدیده و مظلوم قرار بگیرد؛ اما اگر بازیگر نتواند این چرخش روانی را باورپذیر کند، همدلی موردنظر سازندگان شکل نمیگیرد.
به تعبیر این نگاه انتقادی، گریم، طراحی لباس و ظاهر شخصیت بهتنهایی نمیتوانند شخصیتپردازی را نجات دهند. بازیگر باید بتواند آشفتگی، خشم، تردید، آسیب و تغییرات درونی کاراکتر را در نگاه، لحن، سکوت و رفتار خود بسازد. فراستی نیز ایراد اصلی را همینجا میبیند: بازی زارعی به باور او فاقد پیوند عمیق با شخصیت است و در نتیجه، بار دراماتیک سکانسها روی دوش بازی او نمینشیند.
این انتقاد البته در شرایطی مطرح شده که درباره کیفیت بازی زارعی اتفاقاً نظرهای متفاوتی نیز منتشر شده و برخی رسانهها از بازی او در «کوری» دفاع کردهاند؛ بنابراین نقد فراستی را باید یک ارزیابی منتقدانه دانست، نه یک واقعیت قطعی درباره کیفیت بازی این بازیگر.
آیا شما با فراستی موافقید؟
به نظر شما مشکل اصلی «کوری» در شخصیت مریلا زارعی است یا در فیلمنامه و چرخش ناگهانی شخصیت؟