فریادهای جگرسوز حامد عسکری بعد از جدایی از عشق، شعری که زخم‌های کهنه رو دوباره تازه می‌کنه / مگه چیکار کرده بودم که منو نخواست؟ + فیلم

به گزارش سرویس چندرسانه ای سوفیانیوز، این شعر به گفتن جدایی، ناامیدی عاطفی و پذیرشِ تلخِ یک پایان می‌پردازد. شاعر در این ابیات، روایتگر داستانِ رابطه‌ای است که ناگهان و بدون پاسخِ روشنی از هم پاشیده («زد زیر میز، رفت»). در سراسر این اثر، راوی در میان کشمکش‌های درونی و احساس گناه غوطه‌ور است؛ او مدام خود را سرزنش می‌کند و می‌پرسد که کجای کار کم گذاشته یا چه اشتباهی مرتکب شده که طرف مقابل او را نخواسته است. تعابیری مانند «آتش به خانه» و «قفس» نشان‌دهنده عمق آسیب و ویرانی پس از عشق است. در نهایت، شعر با نوعی سرگشتگی و ابهام به پایان می‌رسد؛ جایی که راوی میان مقصر دانستنِ معشوق، حضور رقیب، یا حتی تقدیر و خواستِ خداوند سرگردان می‌ماند و با تلخی نتیجه می‌گیرد که در هر صورت، اراده‌ای بالاتر در کار بوده تا این وصال شکل نگیرد.

اگر این دکلمه احساسی بندبند وجودتان را به لرزه درآورد، آن را برای کسی که فکر می‌کنید مخاطبِ خاصِ این واژه‌هاست بفرستید؛ نظرتان را هم درباره این شعرِ تلخ اما واقعی برایمان بنویسید.