معرفی 5 کمدی فراموشنشدنی سینمای ایران؛ کمدیهایی که تاریخ مصرف ندارند + فیلم
سوفیانیوز: اگر دلتان یک خنده واقعی میخواهد، این 5 فیلم کمدی ایرانی بهترین انتخاب هستند! فرقی نمیکند این فیلمها در دهه 60 ساخته شده باشند یا همین امسال؛ آنقدر قشنگ و دوستداشتنی هستند که حتی اگر برای صدمین بار هم تماشایشان کنید، باز هم بلندبلند به سکانسهایشان میخندید. در ادامه این مطلب سراغ 5 شاهکار کمدی رفتیم که هیچوقت تکراری نمیشوند.
به گزارش سرویس چندرسانه ای سوفیانیوز، سینمای کمدی ایران فراز و نشیبهای زیادی داشته، اما در این میان آثاری خلق شدهاند که فراتر از یک فیلم معمولی هستند؛ فیلمهایی با دیالوگهای ماندگار، شخصیتهای بینظیر و موقعیتهای طنز ناب که به بخشی از فرهنگ عامه ما تبدیل شدهاند. از شاهکارهای کلاسیک مثل «اجارهنشینها» و طنزهای ساختارشکن مثل «مارمولک» گرفته، تا رکوردشکنهای سالهای اخیر مانند «هزارپا» و پدیدههای تازهنفسی مثل «تمساح خونی»؛ اینها فیلمهایی هستند که حتی اگر ثانیه به ثانیه آنها را حفظ باشیم، باز هم در تماشای صدم، همان خنده روز اول را روی لبهایمان مینشانند و غافلگیرمان میکنند.
تفاوت یک فیلم کمدی معمولی با یک شاهکار ماندگار در این است که شاهکارها تاریخ انقضا ندارند. آنها دست روی دغدغهها، روابط انسانی و پارادوکسهای جامعهای میگذارند که همواره برای ما ملموس است. ما این 5 فیلم را انتخاب کردیم چون:
شخصیتپردازی قوی: کاراکترهایی دارند که هرگز فراموش نمیشوند.
دیالوگهای طلایی: جملاتی که بعد از سالها هنوز در زندگی روزمره از آنها استفاده میکنیم.
شادی تضمینشده: بهترین گزینه برای زمانهایی هستند که به یک تزریق حالِ خوب و خنده واقعی نیاز داریم.
تمساح خونی
«تمساح خونی» به کارگردانی جواد عزتی، یکی از موفقترین و پرفروشترین کمدی-اکشنهای سالهای اخیر سینمای ایران است که داستان دو دوست سادهلوح را درگیر در یک ماجرای قمار بزرگ و تعقیبوگریزهای شبانه روایت میکند. از منظر نقد، این فیلم فراتر از کمدیهای مرسوم و کلامی سینمای ایران حرکت کرده و هویت خود را در تلفیق موفق طنز موقعیت با فرمت اکشنِ هالیوودی پیدا میکند. اگرچه فیلمنامه در پرده سوم تا حدودی دچار تکرار در ریتم تعقیبوگریزها میشود، اما کارگردانی پویا، تدوین پرانرژی و به ویژه با بازی قدرتمند جواد عزتی و عباس جمشیدیفر، اثر را به یک سرگرمی استاندارد، خوشساخت و شریف تبدیل کرده است.
نهنگ عنبر
فیلم «نهنگ عنبر» به کارگردانی سامان مقدم و با بازی درخشان رضا عطاران و مهناز افشار، یک کمدی-درام نوستالژیک است که داستان عشق پرفراز و نشیب و چهلساله شخصیتی به نام «ارژنگ صنوبر» را در بستری از تحولات اجتماعی ایران از دهه 50 تا امروز روایت میکند. از منظر نقد، برگ برنده فیلم بازسازی موفق و هوشمندانه اتمسفر، خط قرمزها و خردهفرهنگهای دهه شصت است که با تکیه بر بازی کاریزماتیک و طنز منحصربهفرد رضا عطاران، حس نوستالژی مخاطب را به شدت درگیر میکند. اگرچه فیلم در بخشهایی به جای تکیه بر ساختار روایی محکم، به شوخیهای پراکنده و تیپسازیهای سطحی متوسل میشود، اما ریتم پرکشش، موسیقی خاطرهانگیز و لحن شیرین آن باعث شده تا این اثر به یکی از ماندگارترین و شریفترین کمدیهای عاشقانه سینمای ایران تبدیل شود.
مارمولک
فیلم «مارمولک» به کارگردانی کمال تبریزی و نویسندگی پیمان قاسمخانی، شاهکار بیبدیل کمدی-درام سینمای ایران است که داستان فرار یک دزد سابقهدار به نام «رضا مثقالی» را در لباس یک روحانی روایت میکند. از منظر نقد، این فیلم یک کلاس درس درامنویسی و طنز موقعیت است که با شجاعتی کمنظیر، مفاهیم عمیق دینی و اخلاقی را از کلیشههای رسمی جدا کرده و با لحنی انسانی و ملموس به مخاطب عرضه میکند. بازی نبوغآمیز پرویز پرستویی در تعادل میان لودگی دزدانه و وقار روحانی، در کنار دیالوگهای طلایی و ساختار روایی منسجم، باعث شده که فیلم با وجود تمامی حواشی و توقیفهای زمان عرضه، به عنوان یکی از تاثیرگذارترین، عمیقترین و ماندگارترین کمدیهای تاریخ سینمای ایران شناخته شود.
هزارپا
فیلم «هزارپا» به کارگردانی ابوالحسن داوودی و با نقشآفرینی درخشان رضا عطاران و جواد عزتی، یک کمدی موقعیت پرکشش است که داستان یک کیفقاپ به نام «رضا» را روایت میکند که برای جلب توجه یک دختر مذهبی، خود را جانباز جنگ معرفی میکند. از منظر نقد، موفقیت چشمگیر فیلم مدیون بازی فوقالعاده و بینظیر عطاران و عزتی است که بار اصلی طنز فیلم را بر دوش میکشند. اگرچه فیلم از نظر ساختار فیلمنامه و عمق داستانی، نوآوری خاصی ندارد و گاه به شوخیهای سادهانگارانه و تکراری اواخر دهه شصت متوسل میشود، اما ریتم تند، کارگردانی مسلط داوودی در خلق فضاهای شلوغ و بازآفرینی اتمسفر نوستالژیک دوران پس از جنگ، آن را به یکی از سرگرمکنندهترین و محبوبترین کمدیهای تجاری سینمای ایران تبدیل کرده است.
اجارهنشینها
فیلم «اجارهنشینها» به نویسندگی و کارگردانی داریوش مهرجویی، شاهکار بیبدیل و استاندارد طلایی کمدی اصیل در سینمای ایران است که داستان ساکنان یک آپارتمان فرسوده در حاشیه شهر را روایت میکند که به دلیل فوت مالک و بیکفایتی مباشر، برای اداره ساختمان دچار چالش و درگیری میشوند. از منظر نقد، این فیلم یک کمدیدرام نمادگرا و عمیقاً جامعهشناختی است که آپارتمان را به عنوان جامعه آن زمان ایران بازآفرینی میکند و تضاد طبقاتی، عدم تفاهم و منفعتطلبیهای فردی را به نقد میکشد. ساختار فیلمنامه منسجم، هدایت استادانه بازیگران بزرگی چون عزتالله انتظامی و اکبر عبدی با خلق طنز ناب، «اجارهنشینها» را به اثری ماندگار، هوشمندانه و کلاسیک تبدیل کرده که پس از گذشت چندین دهه، همچنان تازه، پویا و زنده است.
ما در این مطلی سراغ 5 فیلم رفتیم که تماشای دوباره و دوبارهشان یک اعتیاد شیرین است! اما مطمئناً لیست هر کس میتواند متفاوت باشد. شما چطور؟ کدام فیلم کمدی ایرانی هست که اگر همین الان تلویزیون پخش کند، پای آن مینشینید؟ فیلمی که بارها دیدهاید و هنوز هم تکتک سکانسهایش برایتان خندهدار است؟ نامش را در قسمت دیدگاه بنویسید!