من آن گلم که در آتش دمید و پرپر شد / وقتی باران نیکراه از یک آرزوی بر باد رفته می‌گوید؛ روایتی از بغضی که فرو نمی‌ریزد + ویدئو

به گزارش سرویس چندرسانه ای سوفیانیوز، این شعر رویکردی عرفانی و نمادین به رنج انسانِ آگاه و حقیقت‌جو دارد؛ انسانی که در مسیر کشف حقیقت و رساندن نور آگاهی به دیگران، از آتش آزمون‌ها و سختی‌ها گذشته و بهای سنگینی پرداخته است. شاعر با بهره‌گیری از تصاویر عارفانه، خود را نماد روحی می‌داند که در راه عشق، حقیقت و بیداری انسان‌ها فدا شده، اما تلاش‌هایش آن‌گونه که باید به بار ننشسته است.

در لایه‌های عمیق‌تر، شعر روایت غربت پیام‌آوران نور و آگاهی است؛ کسانی که برای رهایی انسان از بند جهل و تاریکی کوشیده‌اند، اما صدای آنان در هیاهوی غفلت گم شده است. شاعر با حسرت و اندوه از جهانی سخن می‌گوید که با وجود تابش هزاران پرتو حقیقت، همچنان در خواب بی‌خبری فرو رفته و راه بیداری را نیافته است. از این‌رو، شعر آمیزه‌ای از درد، اعتراض، عرفان و تأملی عمیق درباره سرنوشت انسان‌های آرمان‌خواه است؛ انسان‌هایی که در راه حقیقت سوخته‌اند، اما شعله وجودشان هرگز خاموش نشده است.