تصویرها میآیند و میروند، اما دل میماند… تفسیر شاعرانه و گوشنواز رشید کاکاوند با زیباترین غزل سلیم تهرانی + ویدئو
سوفیانیوز: دکتر رشید کاکاوند با آن صدای مخملی و آرامشبخش خود، دست روی یکی از شاهکارهای فراموششدهی سلیم تهرانی گذاشته تا به ما یادآوری کند که چطور میتوان در دنیای پر از هیاهوی امروز، روحی به زلالی آینه داشت.
به گزارش سرویس چندرسانه ای سوفیانیوز، این بیت به مفهوم پاکی دل، بخشش و نداشتن کینه نسبت به دیگران اشاره دارد. شاعر دل انسان را به آیینه تشبیه میکند که هرچه را میبیند، بیآنکه نگه دارد یا ثبت کند، رها میکند؛ یعنی همانطور که آیینه تصویرها را لحظهای بازتاب میدهد و بعد پاک میشود، دلِ پاک هم نباید کینه و رنجش را در خود نگه دارد. در واقع پیام شعر این است که انسانِ کامل یا عارفمآب، دلش را از نفرت و دشمنی خالی نگه میدارد و تجربههای منفی را مانند تصویر در آیینه، زود فراموش میکند تا درونش شفاف و آرام بماند.
رشکم ز گفتگوی تو خاموش میکند
نامت نمیبرم که دلم گوش میکند
آیینه را وصال تو خوش روی داده است
عشرت همیشه رند نمدپوش میکند
بال هما به شهپر مصرع نمیرسد
دولت ازان طلب که سخن گوش میکند
صورت نبست در دل ما کینهٔ کسی
آیینه هر چه دید، فراموش میکند
خواهد سلیم چید گلی از وصال او
خمیازه سخت خدمت آغوش میکند
غزل شمارهٔ 517 سلیم تهرانی
بیوگرافی سلیم تهرانی
محمدقلی بیگ طرشتی تهرانی (متخلص به سلیم، درگذشته 1057 قمری) شاعر ایرانی دوره صفوی و از شاعران دربار مغولان هند بود. او در تهران زاده شد، تحصیلات رسمی کامل نداشت اما به دلیل استعداد طبیعی وارد شاعری شد و مدتی در لاهیجان، اصفهان و شیراز زندگی کرد و در خدمت برخی حاکمان و وزیران بود. سپس در زمان شاهجهان به هند مهاجرت کرد و در دربار او و دیگر رجال سیاسی جایگاه یافت و به سبک هندی شعر سرود. او در سرودن مضامین تازه و خیالهای دقیق شهرت داشت و مثنویهایی از جمله درباره کشمیر نوشت. سلیم تهرانی در سال 1057 قمری در کشمیر درگذشت و شعرش به سادگی زبان و گاه ضعف ساختاری، در کنار خلاقیت و مضمونپردازی شناخته میشود.
شما چقدر شبیه آینه رفتار میکنید؟ این دکلمه دلنشین را گوش کنید و در بخش نظرات برایمان بنویسید که آیا بخشیدن و فراموش کردن کینهها، برای شما هم سختترین کار دنیاست؟