دختر زندهیاد اکبر عبدی پدرش را اینگونه صدا میکرد؛ روایت شنیدنی بازیگر محبوب
ساعدنیوز: زندهیاد «اکبر عبدی»، چهره نامآشنا و محبوب سینمای ایران، در برنامهی تلویزیونی «هزار و یک» با حضور غافلگیرکنندهی نوهاش روبرو شد؛ حضوری که با روایت ناگفتهای از نام عجیب و پرماجرای صدا زدن او توسط دخترش در خانه همراه بود و لحظاتی پر از شوک و خنده را رقم زد.
به گزارش سرویس چندرسانهای پایگاه خبری تحلیلی سوفیانیوز، برنامههای تلویزیونی با حضور چهرههای محبوب مردمی همیشه میزبان لحظاتی ناب و تکرارناشدنی هستند که تماشای آنها لبخند را بر لبان مخاطبان مینشاند. در قسمتی از برنامهی «هزار و یک»، حضور زندهیاد اکبر عبدی، هنرمند پیشکسوت کشورمان، فضای استودیو را تحت تأثیر خاطرهگوییها و ناگفتههای زندگی شخصی او قرار داد؛ مردی که سالها با نقشآفرینیهای ماندگارش در خاطرهها حک شده و این بار از زاویهای کاملاً متفاوت مقابل دوربین ظاهر شد.
اوج این فضای صمیمی زمانی شکل گرفت که بحث به روابط خانوادگی و سبک صدا زدن اعضای خانواده کشیده شد. اکبر عبدی با همان لحن طنز و بیپردهی همیشگیاش، به ماجرای عجیب نحوه صدا زدن خود توسط دخترش اشاره کرد و پرده از رازی برداشت که سالها در خانهشان جریان داشته است. او توضیح داد که دخترش برخلاف انتظار، او را با نام کوچکش «اکبر» صدا میزند و جالبتر اینکه این روند حتی به نوهاش «سام» نیز سرایت کرده است و او هم پدربزرگش را با نام عبدی خطاب میکند؛ موضوعی که تعجب و خندهی شدید حاضران در استودیو را به دنبال داشت.
این افشاگری جالب دربارهی روابط ساختارشکن و دوستانهی خانوادگی این بازیگر پیشکسوت، زمانی کاملتر شد که ورود ناگهانی و پرشور نوهاش به سالن، فضای استودیو را دگرگون کرد. مواجهه پرمهر پدربزرگ و نوه، در کنار زوایای پنهانی که از پشت پردهی روابط خانوادگی عبدی روایت شد، قاب متفاوتی از زندگی شخصی این هنرمند محبوب را به نمایش گذاشت و به یکی از پربازدیدترین و جذابترین لحظات تلویزیونی تبدیل شد.
درباره اکبر عبدی بیشتر بدانید
اکبر عبدی آقاباقر (زادهٔ 4 شهریور 1339 در تهران) بازیگر برجسته و سرشناس ایرانی است که به خاطر تنوع بینظیر در نقشآفرینیها و بازی در آثار کمدی به شهرت فراوانی دست یافته و دارندهٔ نشان درجه یک فرهنگ و هنر است. او فعالیت هنری خود را از اواخر دهه 1350 آغاز کرد و با مجموعه تلویزیونی «باز مدرسم دیر شد» (1362) به چهرهای شناختهشده تبدیل شد. عبدی در سال 1363 با فیلم «جنجال بزرگ» وارد سینما شد و با درخشش در فیلمهای ماندگاری چون «اجارهنشینها»، «ای ایران»، «هنرپیشه» و «آدمبرفی» (در نقش یک زن) قابلیتهای منحصربهفرد خود را به رخ کشید. او برای بازی در نقش یک معلول در فیلم «مادر» (1368) و ایفای نقش یک زن در فیلم «خوابم میآد» (1390)، دو بار برندهٔ جایزهٔ سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد از جشنواره فیلم فجر شده است.
این هنرمند اصالتاً اهل اردبیل، در طول بیش از چهار دهه فعالیت مستمر، علاوه بر حضور درخشان در سینما و تلویزیون، در آثار شبکه نمایش خانگی مانند «شاهگوش» و «جوکر» نیز حضور داشته است. او در دوران حرفهای خود با چالشها و حواشی مختلفی از جمله گلایه از دستمزدها، شایعه مهاجرت به ترکیه پس از خرید خانه در آلانیا (که بعداً تکذیب شد) و اظهارات جنجالی در یک برنامه زنده تلویزیونی مواجه بوده است. اکبر عبدی در طول سالها با کارگردانان بزرگی نظیر علی حاتمی، داریوش مهرجویی و ناصر تقوایی همکاری کرده و به عنوان یکی از چهرههای ماندگار و نمادهای بازیگری کمدی در سینمای پس از انقلاب ایران شناخته میشود.
بهترین خاطرهای که با پدربزرگ یا مادربزرگتون دارید چیه؟ خوشحال میشیم نظرات و خاطراتتون رو بخونیم.