شعرخوانی تلخ اکبر عبدی برای مرگ خودش؛ سکانس فراموش‌نشدنی که دوباره داغ دل‌ها را تازه کرد + فیلم

به گزارش سرویس چندرسانه ای سوفیانیوز، اکبر عبدی همواره نماد نشاط، خنده و خاطره‌بازی چند نسل از ایرانیان بوده است. اما هنرمندان واقعی درست در اوجِ طنز، زیباترین و عمیق‌ترین لحظات جدی را خلق می‌کنند. در این سکانس معروف، اکبر عبدی در فیلم رسوایی ابیاتی را می خواند؛ ابیاتی که فارغ از زمان و مکان، شناسنامه حقیقتِ حیات هر انسان است:

تصویرسازی این شعر بر پایه یک تضاد بسیار زیبا و اخلاقی بنا شده است. لحظه ورود انسان به این جهان، با گریه نوزاد و شادی اطرافیان همراه است؛ نوزادی عریان و بی‌پناه که هیچ اختیاری از خود ندارد. اما شاعر نقطه مقابل این صحنه یعنی «لحظه وداع» را پیش‌روی مخاطب می‌گذارد.

پیام کلیدی این ابیات در «چگونه زیستن» نهفته است. شعر از ما می‌خواهد طوری زندگی کنیم، اثری چنان نیکو از خود به جای بگذاریم و چنان با مهر و پاکی با دیگران رفتار کنیم که در روز سفر نهایی، مردم از فراق ما اشک بریزند، اما خودمان با خاطری آسوده، دلی آرام و لبخندی از سر رضایت، این جهان را ترک کنیم.

شنیدن این شعر با لحن خاص اکبر عبدی، تداعی‌کننده حسرت ایام و ارزشمندی لحظاتی است که کنار عزیزانمان می‌گذرد. تماشای این سکانس یادآور این حقیقت است که چهره‌های محبوب سینما نیز همراه ما پیر می‌شوند و یادگارهایی که از خود به جای می‌گذارند، تا همواره در حافظه جمعی ما زنده خواهد ماند.