آخرین گزارش خسارت تپه‌های «الله اکبر» پس از حملات اسرائیل و آمریکا / راز ارتفاعات الله اکبر

به گزارش سرویس چندرسانه ای سوفیانیوز به نقل از همشهری، ارتفاعات الله‌اکبر در استان خوزستان در روزهای گذشته بارها مورد حمله رژیم صهیونیستی و آمریکا قرار گرفت و انفجارها در این محوطه بخشی از محوطه‌های باستانی و تاریخی آن را مورد آسیب قرار داده است. خبرها حاکی از آن است که در روزهای آینده تیم‌های باستان‌شناسی برای بررسی میزان خسارت‌ها از این محوطه بازدید خواهند کرد. در این ارتفاعات آثاری از دوره پیش از اسلام تا دوره اسلامی وجود دارد.

تپه‌های الله اکبر، تپه‌های ماسه‌ای هستند که بعد از ارتفاعات میشداغ، بلندترین برجستگی در منطقه محسوب می‌شوند، ضمن اینکه این تپه‌ها، بهترین تفریحگاه برای موتورسواران و مسابقات رالی در استان خوزستان هستند.

همه نام‌های دشت آزادگان

در متون کهن عربی، فارسی، یونانی و سریانی از دشت آزادگان با نام‌های «کرخ میسان»، «کرخ میشان»، «فرات میشان»، «ایالت میسن» یا «میسان» و «میشان» یاد شده است، این سرزمین در روزگار هخامنشیان آباد بوده، چنان که از رود کرخه به عنوان زندگی بخش این سرزمین یاد کرده‌اند.

این منطقه در قرون وسطی «ولایت هویزه» و در دوره‌های قاجاریه و اوایل سلطنت رضاخان پهلوی «بنی طرف» و «خفاجیه» نام داشت. در سال 1314 شمسی هم بنا به تصویب هیأت وزیران، به واسطه وجود احشام و مراتع سرسبز در این ناحیه دشت میشان نام گرفت و بعد از جنگ تحمیلی، نام آن به دشت آزادگان تغییر یافت.

در دوره اسلامی میسان را شامل نواحی واسط و بصره می‌دانستند و قصبه آن نیز میسان نام داشته‌است. چون ایرانیان به این ناحیه دشت میشان می‌گفته‌اند پیداست که ناحیه مسطح دو طرف دجله و کارون بوده‌است. ظاهراً این ناحیه تا حدود سال 225 میلادی مستقل بوده‌است و در این سال اردشیر بابکان آن را جزو شاهنشاهی ساسانی کرده‌است.

سرزمین مسن همان است که ایرانیان در صدر اسلام به آن میشان یا دشت میشان یا میشون می‌گفتند و تازیان آن را به میسان و دست میسان بدل کرده‌اند و به همین جهت احتمال نزدیک به یقین می‌رود که در زمان ساسانیان هم به آن میشان می‌گفته‌اند چنان‌که حکمران آنجا را «میشانشاه» لقب می‌دادند و مسن ضبط دیگری از همین کمه میسان است.

پیشینه جنگ‌ها در تپه‌های الله اکبر

در اواخر حکمرانی احمد شاه قاجار، در جنگ بین عشایر مسلمان ایران و ارتش بریتانیا بر روی این تپه‌ها، شیخ عبدالله بن عمار الطرفی به همراه مجاهدین نماز خواندند و چون قبل از آغاز نماز بر بلندای آن تپه اذان گفته شد، شیخ عبدالله نام آن را تپه الله اکبر نامید و تا کنون نیز به همین نام شهرت دارد. با شروع جنگ تحمیلی هم این تپه‌ها به عنوان عارضه‌ای حساس مورد توجه ارتش عراق قرار گرفت و تیپ 35 لشکر 9 زرهی ارتش عراق پس از تصرف پاسگاه‌های سوبله و چزابه و پس از دو روز توقف در اطراف بستان به سمت تپه‌های الله اکبر به حرکت درآمد و سرانجام این تپه ها به اشغال و بلافاصله بر روی آن استحکاماتی ایجاد کرد.
دشمن با اشغال این تپه‌ها توانست سوسنگرد را زیر آتش قرار دهد و مقدمات سقوط سوسنگرد را فراهم کند؛ بعد از آن، یک گردان رزمی از تیپ 3 لشکر 92 زرهی در 10 مهر ماه 1359 موفق شد در اقدامی سریع قسمتی از تپه های الله اکبر را آزاد کند. با آزادسازی تپه‌ها، از 18 مهرماه مواضع رزمندگان مستقر در آن زیر آتش شدید دشمن قرار گرفت و دشمن در 19 مهرماه برای اشغال دوباره تپه‌های الله اکبر تا آبادی‌های سید خلف، صالح حسن و حمود عاصی واقع در جنوب غربی تپه‌های الله اکبر، پیش روی کرد و خود را به 5 کیلومتری مواضع رزمندگان رساند. موقعیت رزمندگان در تپه‌های الله اکبر که با اشغال بستان و تشدید آتش توپخانه دشمن مورد تهدید جدی دشمن قرار گرفته بود، مدافعان را مجبور به عقب‌نشینی از تپه‌های الله اکبر کرد و به این ترتیب تپه‌های الله اکبر دوباره به اشغال ارتش عراق درآمد.

پس از اشغال هفت ماهه این تپه‌ها، رزمندگان در دو عملیات محدود امام علی(ع) و عملیات نصر (غرب تپه‌های الله اکبر) دشمن را مجبور به عقب نشینی کردند. با تلاش رزمندگان در عملیات امام علی(ع) در 31 مرداد ماه 1360 که محور اصلی عملیات بر روی تپه‌های الله اکبر بود، ضمن وارد آمدن خسارات به ارتش عراق، تپه‌های الله اکبر به طور کلی آزاد شد و در عملیات نصر که در 11 شهریور ماه 1360 انجام شد، تپه سبز و مناطق غرب تپه‌های الله اکبر نیز از اشغال دشمن درآمد. به این ترتیب تپه‌های الله اکبر و مناطق اطراف آن تا پایان جنگ تحمیلی از تهدید دشمن در امان ماند.