این اینفوگرافیک را ببینید: با کودک خود در شرایط جنگی چگونه صحبت کنیم؟

به گزارش سرویس موفقیت و روانشناسی پایگاه خبری سوفیانیوز، در این مسیر، اولین گام این است که از انکار احساسات کودک بپرهیزیم. جملاتی که سعی دارند ترس کودک را با بی‌اهمیت جلوه دادنِ شرایط سرکوب کنند (مانند «چیزی نیست یا الکی می‌ترسی»)، نه‌تنها اضطراب را از بین نمی‌برند، بلکه کودک را به سمت پنهان‌سازی احساسات درونی‌اش سوق می‌دهند. بهتر است به جای انکار، ترس کودک را به رسمیت بشناسیم و با همدلی، به او اطمینان دهیم که اگرچه موقعیت نگران‌کننده است، اما حضور و همراهی والدین، محیطی امن را برای او فراهم کرده است.

علاوه بر این، نوع ادبیات ما در گفتگو درباره مسائل پیچیده و بحرانی باید تغییر کند. عباراتی که بوی فاجعه می‌دهند یا ناامیدی از آینده را القا می‌کنند، سیستم عصبی کودک را در وضعیت هشدار دائمی قرار می‌دهند؛ وضعیتی که کودک توان پردازش یا مدیریت آن را ندارد. به جای اینکه کودک را با سناریوهای ترسناکِ پیشِ رو مواجه کنیم، باید مسئولیتِ مدیریتِ شرایط را بر عهده بزرگترها بگذاریم و به او اطمینان دهیم که برنامه‌های حمایتی برای محافظت از او وجود دارد. این کار باعث می‌شود کودک بارِ سنگینِ دغدغه‌های بزرگسالانه را بر دوش خود حس نکند و بتواند در دنیای کودکی‌اش آرامش داشته باشد.

در نهایت، صداقتِ توأم با امید و مدیریت هیجاناتِ والدین، کلیدِ حفظ اعتماد کودک است. دادنِ قول‌های غیرواقعی که تضمین‌کننده امنیت مطلق در آینده‌ای غیرقابل پیش‌بینی است، می‌تواند اعتماد کودک را در اولین مواجهه با مشکلات متزلزل کند. همچنین، تخلیه خشم یا استرس‌های روزمره بر سر کودک، این حس را در او ایجاد می‌کند که او عاملِ فشارِ روانیِ والدین است. ضروری است که به عنوان والد، ضمن پذیرش محدودیت‌های انسانی و احساسات خود، به کودک یادآوری کنیم که اگرچه شرایط می‌تواند سخت باشد، اما هدفِ نهایی ما مراقبت و حمایتِ همه‌جانبه از اوست.