اردشیر رستمی در چند دقیقه چیزی میگوید که شاید سالها به آن فکر نکرده باشید + فیلم
سوفیانیوز: همه ما درگیر بدوبدوهای روزمرهایم و به امید نجات دستوپا میزنیم؛ اما چقدر از این تلاشها واقعاً ما را به مقصد میرسانند؟ آندره ژید حرف عجیبی میزند که اردشیر رستمی آن را در "کتابباز" با لحنی تکاندهنده بازگو کرده است.
به گزارش سرویس موفقیت سوفیانیوز، در دنیای امروز که همه چیز سرعت گرفته است، ما نیز به دنبال میانبرهایی برای موفقیت، نجات و آرامش میگردیم. کتابهای خلاصه شده میخوانیم، پادکستهای ده دقیقهای گوش میدهیم و تصور میکنیم با روزی نیم ساعت تمرکز، در حال فتح قلههای زندگی هستیم. اما آندره ژید، نویسنده بزرگ فرانسوی، نام عجیبی روی این وضعیت میگذارد: «روشنفکری نیمساعته». اردشیر رستمی در برنامه کتابباز با دست گذاشتن روی همین مفهوم، دست به یک کالبدشکافی روانی عمیق میزند. او معتقد است این سبک از تلاشهای سطحی و گذرا، نه تنها ما را نجات نمیدهند، بلکه بدتر از هر اتهام دیگری، ما را در توهمِ حرکت رو به جلو غرق میکنند.
حقیقت این است که هنر، عشق و هر هدف بزرگی در زندگی، با ما معاملهی تماموقت میکند. آنها شب و روز تو را میخواهند. روانشناسی مدرن نیز تایید میکند که دستاوردهای عمیق روحی و مادی، حاصل یک «غوطهوری کامل» هستند، نه یک سرگرمی پارهوقت. وقتی تمام وجودت را پای یک هدف نمیگذاری، در واقع در حال بازی کردن نقشِ یک آدم تلاشگر هستی، بیآنکه طعم واقعی تغییر را بچشی.
اما تکاندهندهترین بخش روایت اردشیر رستمی، جایی است که از یک پارادوکسِ گریزناپذیر پرده برمیدارد: «باید برده هنر (هدف) شوی تا امپراتورت کند.» این جمله در نگاه اول سنگین و حتی بیرحمانه به نظر میرسد. چطور میتوان برای رسیدن به رهایی و امپراتوری، تن به بردگی داد؟ اما این یک بردگیِ کورکورانه نیست؛ این تسلیم شدنِ آگاهانه در برابر اشتیاقی است که در وجودت زبانه میکشد. تو باید به قدری غرق در مسیرت شوی که تمام سختیها و شبزندهداریها را به جان بخری.
رستمی یک واقعیت عریان و بدون سانسور را به ما یادآوری میکند؛ واقعیت این است که هیچ تضمینی برای امپراتور شدن وجود ندارد. زندگی به هیچکس چک سفید امضا برای موفقیت نمیدهد. اما یک چیز تضمین شده است: این مسیر، بردگیِ ابتذال و روزمرگی را از تو میگیرد. وقتی با تمام وجود برای چیزی فراتر از زنده ماندن تلاش میکنی، حتی اگر به اوج قله هم نرسی، دیگر یک بردهی بیاراده در این دنیا نیستی؛ تو انسانی هستی که معنای اصیلِ بودن و جنگیدن را فهمیده است. و این، همان نوری است که ما را از تاریکی نجات میدهد.
آیا شما هم موافقید که برای رسیدن به موفقیت بزرگ باید تماموقت سوخت و ساخت، یا معتقدید تعادل در زندگی مهمتر است؟ نظر خودتان را درباره این حرفهای تکاندهنده اردشیر رستمی برای ما بنویسید.