(ویدئو) مروری بر «قایقی خواهم ساخت» سهراب سپهری با صدای اهورایی و جاودان خسرو شکیبایی؛ این دکلمه نسخه اصلی حال‌خوبه...

به گزارش سرویس چندرسانه‌ای پایگاه خبری سوفیانیوز، برخی آثار هنری در حافظه جمعی یک ملت، فراتر از یک "اثر" ظاهر می‌شوند؛ آن‌ها تبدیل به پناهگاه می‌شوند. دکلمه شعر «قایقی خواهم ساخت» با صدای خسرو شکیبایی، دقیقاً یکی از همین پناهگاه‌های شنیداری است که با گذشت دهه‌ها، هنوز هم تکرار نشدنی و اصطلاحاً «حال‌خوب‌کن‌ترین» نسخه موجود از این شعر است.

سهراب سپهری؛ شاعری از جنس آب و آینه

سهراب سپهری، شاعر پرآوازه کاشانی، این شعر را در قالب مجموعه «حجم سبز» منتشر کرد. سهراب که خود نقاش بود، در این شعر با زبانی ساده اما عمیق، از آرمان‌شهری می‌گوید که در آن "پشت دریاها" شهری است که در آن پنجره‌ها رو به تجلی باز است.

• ویژگی بارز شعر: عرفان مدرن، طبیعت‌گرایی و دعوت به رهایی از تکرار روزمرگی.

• بیت کلیدی: «قایقی خواهم ساخت / خواهم انداخت به آب / دور خواهم شد از این خاک غریب...»

خسرو شکیبایی؛ مردی که کلمات را جان می‌بخشید

اگر سهراب معمار این کلمات بود، خسرو شکیبایی بدون شک بهترین "راوی" برای این سازه است. صدای خش‌دار، گرم و صمیمی شکیبایی که آمیخته با نوعی حزن نجیب و امید است، باعث شد تا اشعار سهراب از صفحات کتاب بیرون بیاید و در جان مخاطب بنشیند.

در این دکلمه، شکیبایی تنها متن را نمی‌خواند، بلکه آن را اجرا می‌کند؛ گویی او همان مسافری است که واقعاً قصد دارد قایقی بسازد و از "غربت خاک" بگریزد.

چرا این نسخه «نسخه اصلی حال‌خوبه» است؟

در دنیای پرهیاهوی امروز، شنیدن دوباره این اثر مانند یک تمرین مدیتیشن است. ترکیب موسیقی ملایم زمینه با فراز و فرودهای صدای "عمو خسرو"، مخاطب را به سفری ذهنی می‌برد. این ویدئو و صوت، یادآور زمانی است که هنر، نه برای ترند شدن، بلکه برای جلا دادن به روح انسان خلق می‌شد.

یاد سهراب سپهری و خسرو شکیبایی، دو ستاره تکرارنشدنی آسمان هنر ایران، گرامی باد.