«کاش زودتر این شعر را شنیده بودم»؛ روایت تلخ حسین پناهی از عشق و دل‌شکستگی + فیلم

به گزارش سرویس چندرسانه ای سوفیانیوز، بگذارید از تضاد بی‌رحمی بگوییم که در جان این شعر شعله می‌کشد. پناهی دست روی «تابه جهیزیه» می‌گذارد؛ شیئی بی‌صدا که در کوران سخت فقر، سیاه شد، دسته‌اش ذوب شد و رنگش رفت، اما خانه را ترک نکرد. او ماند و در آتش نداری سوخت، اما وفادار ماند.

در نقطه مقابل، معشوقی قرار دارد که ادعای عشق می‌کرد، اما با اولین سیلیِ روزگار و وزش بادِ سختی، چمدانش را بست و رفت. این شعر، داستان تمام کسانی است که وفاداری را در چشمان آدم‌ها جستجو کردند اما آن را در کنج خلوت خانه‌شان و در میان وسایل ساده خود یافتند.

«بگذریم از گذران آن همه رویاهایش؛ حسرت دیدن فر، پختن پیتزاهایش...»

این خط از شعر، تیر خلاصی بر قلب مخاطب است. پناهی در اینجا فقط از یک ظرف آشپزی حرف نمی‌زند؛ او از رویاهای کوچک و ساده‌ای می‌گوید که زیر بهمنِ سنگینِ بی‌‌پولی دفن شدند. از آشپزخانه‌ای که قرار بود کانون گرم یک خانه عاشقانه باشد، اما تبدیل به مسلخ آرزوها شد. این درد مشترک تمام دل‌شکستگانی است که در اوج سادگی، دنیایی شاد می‌خواستند، اما فقر و بی‌وفایی، سهمشان را تنها «گریه‌های بی‌صدا اما تابان» کرد.

شنیدن این ابیات با صدای لرزان و نگاه پر از بغض، آینه‌ای است روبروی هر کسی که طعم گسِ یک رابطه ناتمام، یک فقر تحمیلی و یک حسرت ابدی را چشیده است. پناهی با همان لحن ساده و بی‌ریا به ما یادآوری می‌کند که گاهی صبورترین و وفادارترین همراهان ما در زندگی، همان وسایل بی زبانی هستند که پا به پای دردهایمان سکوت کردند، سوختند و با ما پیر شدند.