پاسخ تلخ رشید کاکاوند با شعری از فروغی بسطامی به کسانی که جان می‌کنند و نمی‌رسند: با تلاش کردن نیست!

به گزارش سرویس چندرسانه ای سوفیانیوز، در ادبیات کلاسیک ما، تلاش و کوشش همواره ستوده شده است، اما شاعرانی چون فروغی بسطامی به زاویه‌ای متفاوت از زیست انسان اشاره می‌کنند. بیت معروف «یک جمع نکوشیده رسیدند به مقصود / یک عده دویدند و به مقصد نرسیدند» نه دعوتی به تنبلی و بی‌عملی، بلکه بیدارباشی برای درک محدودیت‌های قدرت انسان است. رشید کاکاوند در این گفتار کوتاه یادآور می‌شود که جهان حساب‌وکتابی فراتر از دویدن‌های ظاهری ما دارد. گاهی تمام درها به روی انسانی که شبانه‌روز جان می‌کند بسته می‌ماند، در حالی که دیگری در کمال حیرت، ثمره نکرده‌ها را درو می‌کند.

مفهوم «طالع»، «پیشه» یا «عطا» در فرهنگ ما ریشه در تواضع انسان در برابر اراده پروردگار دارد. وقتی شعر می‌گوید «باید تو پیشانی‌ات باشد... عطایی شده باشد از جانب خدا بهت»، در واقع به ما یادآوری می‌کند که تلاش شرط لازم است، اما شرط کافی نیست. برکت، موفقیت واقعی و رسیدن به آرامش، هدایایی غیرمستقیم از سوی خداوند هستند که با فرمول‌های ریاضی و دودوتاچهارتاهای دنیوی سنجیده نمی‌شوند.

پذیرش این حقیقت تلخ و شیرین، نوعی تسلیِ خاطر برای روح‌های خسته است. وقتی درک کنیم که نرسیدن‌های ما لزوماً به معنی کم‌کاری یا بی‌عرضگی‌مان نیست، از فشار روانی و مقایسه مداوم خود با دیگران رها می‌شویم. فهم این حقیقت به انسان یاد می‌دهد که وظیفه او «تلاش کردن و مسیر را رفتن» است، اما نتیجه، در دستان قدرتی فراتر است که صلاحیت و خیرِ نهایی بندگانش را بهتر می‌داند.