وقتی تنهایی تنها همدم آدم می‌شود؛ شعرخوانی متفاوت رشید کاکاوند با غزل صائب+ فیلم

به گزارش سرویس چندرسانه ای سوفیانیوز، گاهی خستگی ما از آدم‌ها نیست، از تظاهر کردن است. همین که صبح از خواب بیدار می‌شوی و دلت نمی‌خواهد حتی با نزدیک‌ترین افراد زندگیت کلامی ردوبدل کنی، نشانه‌ای از بی‌مهری نیست؛ بلکه نشان‌دهنده نیاز انسان به بازگشت به خویشتن است. در دنیای پرصدا و شلوغ امروز، «تنهایی» تنها جایی است که آدمی می‌تواند بدون هیچ نقش و نمایشی، خودش باشد.

اما اوج این حس زمانی رخ می‌دهد که احساس می‌کنی حتی فکرِ روبه‌رو شدن دوباره با آدم‌ها برایت سنگین است. صائب تبریزی، شاعر سبک هندی که استادِ به تصویر کشیدن پیچیده‌ترین زوایای روان انسان است، این خستگیِ عمیق را در یک بیت خلاصه می‌کند؛ بیتی که رشید کاکاوند با آن لحن آرام و نفوذناپذیرش به آن جان دوباره داده است:

صائب در این بیت، تصویری شگفت‌انگیز و در عین حال تلخ خلق می‌کند. قیامت در فرهنگ و ادبیات ما همواره یادآور ترس از حساب‌وکتاب، آتش و عذاب است؛ اما صائب می‌گوید بزرگ‌ترین ترس و غم او از روز رستاخیز، هیچ‌کدام از این‌ها نیست!

غم اصلی او این است که در آن روز، دوباره مجبور است با جمعیت آدم‌ها روبرو شود و چشمش به چهره‌هایی بیفتد که در دنیا از دست رنج‌ها، تظاهرها و بی‌مهری‌هایشان به خلوت و انزوا پناه برده بود. این بیت، هجوِ تلخی است بر روابط انسانیِ سطحی و خسته‌کننده‌ای که گاهی روح انسان را تا سرحد مرگ می‌فرسایند.