غزلی که قلب رشید کاکاوند را لرزاند؛ بیتی شگفت‌انگیز از واعظ قزوینی که مسیر عاشقی او به شعر را عوض کرد + فیلم

به گزارش سرویس ویدئو سوفیانیوز، در دنیای پرهیاهوی امروز، شنیدن شعر از زبان کسی که نبض کلمات را می‌شناسد، مرهمی است بر جان. رشید کاکاوند در این روایت کوتاه اما دل‌نشین، به سراغ شاعری رفته که شاید در میان عامه مردم کمتر شناخته شده باشد: واعظ قزوینی. اما چه چیزی در کلام این شاعر قرن یازدهم وجود دارد که استاد سرشناس ادبیات ما را این‌گونه بی‌تاب و شگفت‌زده کرده است؟

کاکاوند با لحنی پر از اشتیاق از بیتی یاد می‌کند که نقطه آغاز دلباختگی‌اش به واعظ قزوینی بوده است:

او بر روی مصرع دوم انگشت می‌گذارد؛ جایی که شاعر تضادی جادویی و بی‌نظیر خلق کرده است. «آهوی تصویر» یا همان تصویر آهویی که روی پارچه یا بوم نقاشی کشیده شده، در حال «رم کردن» و دویدن تصویر شده است؛ اما چون تنها یک نقاشی است، در جای خود ثابت مانده! این پارادوکس شگفت‌انگیز—یعنی داشتن «شتابی ساکن»—تصویرسازی قدرتمندی از احوال انسان است؛ انسانی که مدام در درون خود در حال فرار و تکاپوست، اما در نهایت از خویشتن خویش رهایی ندارد.

چنین قدرت خیالی در ادبیات کلاسیک ما، گواهی است بر جادوی بی‌بدیل شعر فارسی. کاکاوند معتقد است این پارادوکسِ شاعرانه و این‌چنین تعبیر بکری از سکون و حرکت، در تمام تاریخ ادبیات کم‌نظیر است و دقیقاً همین ریزه‌کاری‌های حیرت‌انگیز است که شعر را از یک کلام معمولی به یک معجزه جاودانه تبدیل می‌کند.