کد خبر: 25370
چهارشنبه 13 اسفند 1404 - 14:37
چهارشنبه 13 اسفند 1404 - 14:37

(عکس) مشق ناتمام «بابا آمد»؛ روایت دفترچه‌ای که روی میله‌های دانشگاه تهران جا ماند

(عکس) مشق ناتمام «بابا آمد»؛ روایت دفترچه‌ای که روی میله‌های دانشگاه تهران جا ماند

سوفیانیوز: سردر دانشگاه تهران، که همواره نماد بلوغ اندیشه و دروازه ورود به دنیای نخبگی بوده است، این بار در قامتی متفاوت، به میزبانی ارواح طیبه‌ای رفت که پیش از رسیدن به کرسی‌های دانشگاه، در مکتب ایثار فارغ‌التحصیل شدند.

به گزارش سرویس چندرسانه‌ای پایگاه خبری سوفیانیوز، فضا به‌گونه‌ای طراحی شده که گویی میله‌های ستبر و بتنی این بنای تاریخی، پیوندی ناگسستنی با خلوص نوجوانانه پیدا کرده‌اند. در این تلاقی هنر و حماسه، دفترچه‌های مشقِ سوخته با لکه‌های خون، از جمله دفترچه‌ای که با خطی کودکانه جمله‌ی «بابا آمد» روی آن نقش بسته، به میله‌ها آویخته شده‌اند و حکایت از پایان ناگهانیِ دنیای شیرین و معصومانه‌ی صاحبانشان دارند. کوله‌پشتی‌های رنگین، جامدادی‌های طرح‌دار و مدادهای رنگی که در کنار صفحات سوخته‌ی کتاب‌ها با تصاویر کودکان خندان آویزان هستند، نشان از صندلی‌هایی دارند که در دانشکده‌ها خالی ماندند تا امنیتِ کلاس‌های درس برای نسل‌های بعد تضمین شود.

سردر دانشگاه تهران

سردر دانشگاه تهران

سردر دانشگاه تهران

در طراحی این یادمان، استفاده هوشمندانه از المان‌های بصری نظیر سربندهای یا حسین (ع) گره‌خورده به میله‌های بلند سردر و چیدمانِ نمادینِ میز و نیمکت‌های قدیمی در ورودی اصلی، پارادوکسی تماشایی از علم و عشق ایجاد کرده است. تصاویر جانگداز دانش‌آموزان خندان بر روی صفحات نیمه‌سوخته‌ی کتاب‌های درسی که به زنجیرهای سرد و سنگینِ سردر متصل شده‌اند، به رهگذران یادآوری می‌کند که مسیرِ رسیدن به قله‌های دانش، از معبری می‌گذرد که با خون نوجوانانی سنگ‌فرش شده که "تعهد" را پیش از "تخصص" مشق کردند. این فضاسازی با نمایش مستقیم آثار جنایت بر لوازم‌التحریر کودکان، نه یک دکور موقت، بلکه یک بازخوانی هویتی تکان‌دهنده است که دانشگاه را به عقبه‌ی حماسی خود متصل می‌کند.

سردر دانشگاه تهران

سردر دانشگاه تهران

حضور زائران و دانشجویان در سایه‌سار این بنای نمادین، اتمسفری آکنده از احترام و تأمل ایجاد کرده است؛ گویی هر تماشاگر با دیدن این دفترچه‌های خونی و جامدادی‌های معصومانه، عهدی دوباره با آرمان‌های آنانی می‌بندد که در اوج جوانی و کودکی، جبهه را به کلاس درس ترجیح دادند. این چیدمان هنری با نمایش بی‌واسطه‌ی این اقلام تکان‌دهنده، بدون نیاز به شعارزدگی، توانسته است زبان مشترکی میان نسل دیجیتال امروز و حماسه‌سازان دهه شصت برقرار کند و نشان دهد که قداست دانشگاه تهران، تنها به اعتبار علمی آن نیست، بلکه به حرمت خون‌هایی است که برای برافراشته ماندنِ پرچم دانش بر فراز این سردر، نثار شده‌اند.