اعترافات تکان‌دهنده نیوشا ضیغمی از تاریک‌ترین روزهای زندگی‌اش؛ چطور از میان رنج‌های بزرگ، نسخه قوی‌تر خودمان را بسازیم + ویدئو

به گزارش سرویس پایگاه خبری سوفیانیوز، برنامه «برجام» با اجرای مهیار حسن، در یکی از قسمت‌های خود میزبان نیوشا ضیغمی، بازیگر شناخته‌شده سینما و تلویزیون بود؛ برنامه‌ای که برخلاف جریان معمول گفتگوهای هنری، فضایی سنگین، صریح و دراماتیک به خود گرفت. او در این گفتگو با چهره‌ای متفاوت و روحیه‌ای آسیب‌دیده، از روزهای تاریک زندگی شخصی‌اش پرده برداشت؛ اعترافاتی که فراتر از یک مصاحبه معمولی، به دردل عمیق زنی تبدیل شد که سال‌ها در پشت نقاب پرزرق‌وبرق سینما، با بحران‌های خاموش دست‌وپنجه نرم کرده است.

نیوشا ضیغمی در این گفتگو با صداقتی تکان‌دهنده به بیان زاویای پنهان زندگی‌اش پرداخت و به نقطه‌عطف‌های دردناکی اشاره کرد:

• تناقض ظاهر و باطن: او اعتراف کرد که در روزهایی که بیشترین تلاش را برای آراستگی و حفظ ظاهر خود داشته (از جمله استفاده از آرایش غلیظ یا لباس‌های پررنگ)، در واقع در بدترین و سیاه‌ترین روزهای زندگی‌اش به سر می‌برده و این ظواهر تنها سرپوشی بر درد درونی‌اش بوده است..

• نگاه سیستماتیک به جایگاه مادران در دادگاه‌ها: او با تأکید بر اینکه از زاویه دید یک مادر صحبت می‌کند، قوانین موجود در دادگاه‌های خانواده را بسیار عجیب و ناعادلانه توصیف کرد. به گفته او، یک زن پس از سال‌ها تلاش، ناگهان در دادگاه متوجه می‌شود که از نگاه قانون «هیچ» است و تنها به عنوان یک «حامل» فرزند شناخته می‌شود که هیچ‌گونه حق و حقوق واقعی به عنوان مادر به او تعلق نمی‌گیرد؛ چالشی که بسیاری از زنان جامعه با آن درگیرند.

• قدرت‌گرفتن از رنج: در بخش دیگری از گفتگو، با همراهی و پرسش‌های مهیار حسن، موضوع عبور از سختی‌ها مطرح شد. ضیغمی بر این باور تأکید کرد که انسان برنده واقعی کسی است که از میان تمام رنج‌ها، بحران‌ها و چالش‌های خردکننده، برای خودش پلی به سوی آینده می‌سازد و درد را به ابزاری برای رشد، پیشرفت و تبدیل شدن به آدمی بهتر بدل می‌کند.

نتیجه‌گیری؛ دردی که انسان را می‌سازد

حضور نیوشا ضیغمی در برنامه «برجام» یادآور این حقیقت تلخ بود که شهرت و موفقیت‌های بیرونی، تضمینی برای آرامش درون نیست. این گفتگو فراتر از ابراز گلایه، تصویری ملموس از شکنندگی انسان‌ها در مواجهه با بحران‌های زندگی و قوانین سخت اجتماعی بود. در نهایت، پیام کلیدی این نشست صمیمی تأکید بر این موضوع بود که اگرچه رنج و درد می‌تواند انسان را تا مرز نابودی پیش ببرد، اما در نهایت همین زخم‌ها هستند که عیار آدم‌ها را بالا برده و از آن‌ها شخصیتی پخته‌تر، قوی‌تر و آگاه‌تر می‌سازند.