شنبه های عاشقانه‌ با استاد شهریار/ شعری از شهریار که دل هر عاشق دل‌شکسته‌ای را می‌لرزاند؛ راز رقیبی که از جان حبیبش نمی‌گذشت + ویدئو

به گزارش سرویس چندرسانه ای سوفیانیوز، این غزل از محمدحسین شهریار روایتِ عاشقی است که در اوج دلدادگی، با دلِ خود سخن می‌گوید و آن را به سبب شیفتگی به معشوق سرزنش می‌کند. شاعر دل را رقیب خویش می‌بیند؛ گویی دل نیز همچون عاشقی دیگر، اسیر زلف و نگاه محبوب شده و از اختیار او بیرون رفته است.

در سراسر شعر، عشق چنان عمیق و فراگیر است که حتی نهیب و سرزنش عاشق نیز به معشوق می‌رسد و تارهای زلف او را به لرزه درمی‌آورد. عاشق از درد عشق نمی‌نالد، بلکه تب و رنج آن را خوش می‌دارد و درمانی جز نگاه معشوق برای خود نمی‌شناسد. او می‌داند که در تاریکی هجران، بهره‌ای جز حسرت نیست؛ اما همین حسرت نیز در دل او چراغی از امید و روشنایی روشن نگه داشته است.

در پایان، شاعر از صبر و شکیبایی خویش در راه عشق سخن می‌گوید؛ صبری که آن‌قدر بزرگ و شگفت‌انگیز است که نه‌تنها او، بلکه همه جهان را به حیرت واداشته است.

سیّد محمّدحسین بهجت تبریزی (11 دی 1285 – 27 شهریور 1367) متخلص به شهریار، شاعر ایرانی بود که به زبان‌های فارسی و ترکی آذربایجانی شعر سروده است. شهریار در سرودن گونه‌های دگرسان شعر مانند قصیده، مثنوی، غزل، قطعه، رباعی و شعر نیمایی چیره‌دست بود. اما بیشتر از دیگر گونه‌ها در غزل شهره بود و از جمله غزل‌های معروف او می‌توان به «علی ای همای رحمت» و «خان ننه» و «حیدر بابایه سلام» «آمدی جانم به قربانت» اشاره کرد. شهریار نسبت به علی بن ابی‌طالب ارادتی ویژه داشت و همچنین شیفتگی بسیاری نسبت به حافظ و فردوسی داشته است.