اعتراف احساسی بهاره افشاری؛ روایتی از یک لحظه پرتنش در زندگی +ویدئو

به گزارش سرویس روانشناسی سوفیانیوز، بزرگترین استدلال اشتباه زندگی مدرن این است که «اگر اراده کنی، می‌شود». اما واقعیت روان‌شناختی آدم‌ها چیز دیگری است. گاهی در مسیر زندگی، در ترک یک عادت، یا عبور از یک بحران عاطفی و کاری، تمام اراده‌ات را هم که به خرج می‌دهی، باز کم می‌آوری. این همان نقطه‌ای است که بهاره افشاری با جسارت از آن حرف می‌زند؛ زمانی که اعتراف می‌کنی: «من دیگه از پسش برنمیام.» این اعتراف، نشانه ضعف نیست، بلکه نقطه شروع نیاز ما به یک نیروی بیرونی است.

در روان‌شناسی، مفهوم «دست‌آویز» همان ریسمان نجاتی است که وقتی دستمان از همه‌جا کوتاه است، به آن چنگ می‌زنیم. این دست‌آویز برای یک نفر ایمان به خداست، برای دیگری پناه بردن به هنر، و برای کسی دیگر، آغوش یک عزیز. بدون این تکیه‌گاه، انسان در خلاء مطلق معلق می‌شود. حقیقت این است که اراده انسان‌ها مثل یک باتری، روزی تمام می‌شود؛ این دست‌آویزها هستند که نقش شارژر روحی ما را بازی می‌کنند و به زندگی، معنایی برای ادامه دادن می‌دهند.

جذاب‌ترین و دراماتیک‌ترین بخش این گفتگو، آرزوی چشیدن دوباره «یک صبح تمیز» با نسیمی آرام است. این عبارت، استعاره‌ای از آرامشِ پیش از طوفان‌های زندگی است؛ روزهایی که ذهنمان پنجره‌ای رو به دغدغه‌های سنگین نداشت. وقتی درگیر بحران می‌شویم، بزرگترین پاداش برای ما، نه ثروت است و نه شهرت، بلکه تجربه دوباره همان هوای پاک و بی‌آلایشِ رهایی است که سال‌هاست آن را پشت غبار روزمرگی‌ها گم کرده‌ایم.