اگر ترس از دست دادن عشقت آرام و قرارت را گرفته، این شعرخوانی زیبای باران نیکراه دقیقاً برای توست / روایت دلی که هنوز امیدوار است + ویدئو

به گزارش سرویس چندرسانه ای سوفیانیوز، این شعر روایتِ عاشقی است که همه‌ی جهانش را در وجود معشوق خلاصه کرده و از هر چیزی که بوی جدایی بدهد هراس دارد. شاعر مدام آینده‌ای را تصور می‌کند که در آن، ناگهان چشم باز می‌کند و محبوبش دیگر کنار او نیست؛ نه در خانه، نه در شهر، نه حتی در سرزمینی که با خاطره‌ی او معنا پیدا کرده است. برای او، نبودنِ معشوق فقط یک دوری ساده نیست، بلکه فرو ریختن خانه‌ی امید، ویران شدن آرزوها و خالی شدن زندگی از رنگ و روشنایی است. به همین دلیل، در هر بیت ترسی تازه متولد می‌شود؛ ترس از رفتن، فراموش شدن و تنها ماندن.

در لایه‌ای عمیق‌تر، شاعر از عشقی سخن می‌گوید که آرام‌آرام در جانش ریشه دوانده و به بخشی جدانشدنی از وجودش تبدیل شده است. او خود را عاشقی بی‌قرار و پریشان می‌بیند که اختیار دلش را از دست داده و همه‌ی هستی‌اش به نگاه و حضور محبوب گره خورده است. درد بزرگ او این نیست که خودش از عشق دست بکشد، بلکه می‌ترسد روزی معشوق دیگر عاشق نباشد، دیگر او را نبیند و حتی نگاهش را بر زخم‌های دل او نیندازد. در سراسر شعر، صدای قلبی شنیده می‌شود که میان عشق و هراس سرگردان است؛ قلبی که بیش از هر چیز از لحظه‌ای می‌ترسد که عشق هنوز در او زنده باشد، اما در دلِ محبوب خاموش شده باشد.