شعرخوانی دلنواز باران نیکراه با شعری که بند‌بندِ دل را می‌لرزاند/ من که باور کردم اما، وای اگر افسانه باشد + ویدئو

به گزارش سرویس چندرسانه ای سوفیانیوز، این شعر سرشار از آرزو، امید و اعتراض است. شاعر دنیایی را تصور می‌کند که در آن ظلم و ریا از بین رفته، انسان‌ها به عهد و قول خود وفادارند و عدالت و صداقت در جامعه جریان دارد. او آرزو می‌کند روزی برسد که ستمگران سقوط کنند، مردم با مردانگی و وفاداری زندگی کنند و وعده‌های زیبایی که سال‌ها به انسان‌ها داده شده، به حقیقت تبدیل شود.

در کنار این امید، حسِ انتظار و تردید نیز در شعر دیده می‌شود. شاعر مانند بسیاری از انسان‌ها به آینده‌ای روشن دل بسته و سال‌ها به تحقق آرمان‌هایش امیدوار مانده است، اما در دل خود نگران است که مبادا این همه انتظار و امید بی‌نتیجه باشد. به همین دلیل، شعر در پایان با پرسشی تلخ و تأثیرگذار به اوج می‌رسد؛ جایی که شاعر با وجود همه‌ی باور و امیدش، از خود می‌پرسد: «وای اگر افسانه باشد...»؛ پرسشی که نشان‌دهنده‌ی کشمکش میان امید به فردایی بهتر و ترس از ناامیدی است.